logo

facebook twitter
latest update

De eetclub

14-12-2017

Begin jaren 90, ruim voordat wij ons collectief verloren in een roman vol moordlustige, overspelige burenintriges in een Vinex wijk, bestond er al een Eetclub. In Amsterdam. Gevormd door vijf meiden die stomtoevallig dezelfde –dare I say it?- volstrekt onsamenhangende opleiding deden aan De Hogeschool van Amsterdam.

Een van die meiden was ik. Picture this: in die tijd had ik door hormonale fluctuaties vrijwel geen krul op mijn hoofd, liep ik steevast in Corel broek en houthakkersbloes rond en zoop vier avonden per week bier op mijn studentenvereniging. Overdag ging ik braaf ‘naar school’. Nadat ik na bijna twee jaar feesten ploeteren mijn p voor Geschiedenis aan de UVA toch ècht niet zou gaan halen bleek de overstap naar ‘De Witte Lelie’, zoals de lerarenopleiding toen heette, een verademing. Niet in de minste plaats omdat ik met vier geweldige meiden in de klas kwam. We werden een hecht clubje met dinertjes aan huis of ergens in de stad, weekendjes weg en alles slim gefinancierd door maandelijkse stortingen op onze “Eetclub” rekening. Later kwamen daar afstudeerfeestjes en huwelijken bij, verhuizingen in en buiten Nederland, baby’s die werden geboren. Afijn, we deelden lief en leed.

Vlak na de eeuwwende kwam de kentering. Het leven was druk met werk en kleine koters, we waren ambitieus en vol plannen. En we hadden grote verwachtingen: van onszelf, van het leven, van de ander. Irritaties en ruzies resulteerden in verwatering van de contacten en tenslotte in verwijdering. De Eetclub bloedde dood. Ik had alleen nog een dierbare vriendschap met E, die op onnavolgbare wijze met vrijwel iedereen separaat nog in contact was en zodoende spil van de niet-meer-bestaande-eetclub was geworden. Op die manier bleef ik zijdelings nog wel op de hoogte van het welbevinden van de anderen.

Fast-forward 2017. Op een mooie dag in oktober zie ik dat ik ben toegevoegd aan een groep genaamd: “De Eetclub”. We worden door A. uitgenodigd voor een diner bij haar thuis, begin december, en of we daar voor open staan. Mijn hart maakt een huppeltje, van enthousiasme maar ook van spanning. Oef. ‘ja, superleuk, ik zal er zijn, met wijn’ app ik, maar half overtuigd of ik hier echt wel zin in heb.

De avond is daar. E en K rijden met mij mee. K heb ik na een felle ruzie in 2004 nooit meer gezien noch gesproken. Dertien jaar boos blijven is echter iets wat ik, blijkt nu, helemaal niet kan en wil. En zij duidelijk ook niet. We rijden in het donker over de A1 en het is weer als vanouds, we grappen en kletsen alsof er geen half mensenleven tussen heeft gezeten. En dat gevoel zet zich voort. Het wordt een avond waarin vijf vrouwen vertrouwelijk en openhartig delen wat er in de afgelopen vijftien jaar heeft afgespeeld in hun leven. Mooie maar ook pijnlijke verhalen komen langs. Over de liefde in al zijn prachtige en moeilijke facetten, over loslaten van dromen en idealen. Over zieke en dode ouders, over single parenting. Over hard werken, voor jezelf kiezen, grenzen stellen en je eigen weg gaan. Over vrijheid. In de auto terugrijdend duiken we nog dieper: geloof jij nog, en zo ja, waarin? K blijft uiteindelijk bij me slapen, veel handiger voor haar logistiek en het voelt helemaal goed. Ik val met een brede grijns op mijn gezicht in slaap.

Een paar dagen later krijg ik via de app een linkje doorgestuurd. K heeft een column geschreven. Ze is onder meer politiek columniste voor een online krant en schrijft over haar leven met haar dochter van dertien in Barcelona, en de onstuimige politieke ontwikkelingen in die regio.

Ze schrijft bevlogen, persoonlijk en confronterend. Ditmaal over haar diner met vroegere vriendinnen die aanpakkers en doorzetters zijn en die bitterheid, hardheid en wraakgevoelens ervaren. Die in kapitale huizen wonen, omringd door luxe, design en kunst. En over hoe tegelijkertijd 45.000 Cataloniërs zijn afgereisd om in Brussel te demonstreren voor vrijlating van politieke gevangenen en om hun ex regio-president in ballingschap, Puigedemont, te ondersteunen. Ze schrijft over hoe haar Catalaanse buren “zon zee en warmte achter zich lieten om hun verbondenheid te laten zien, en hun vriendelijkheid en pacifisme te tonen. Met het weinige dat ze hebben, zonder grote ambities, zonder enige opsmuk. Want zij hebben de tijd, ze nemen de tijd, ze doen het rustig aan, hebben geen haast, hoeven niet alleen aan zichzelf te denken, kunnen zich inzetten voor een maatschappij waarin ze geloven en nog zo wat. Zij wel.”

Zij wel… deze woorden blijven nog lang nadreunen bij mij… wij niet dan?

Ons reünie diner liet zien dat wij, gelijk de Catalanen, verbondenheid, vriendelijkheid en pacifisme in ons dragen. Na jarenlange koelte stapten we alle vijf over onze ego’s heen en namen we de tijd en de rust om opnieuw te verbinden. De zon liet zich de afgelopen weken in Nederland veel minder zien dan in Catalonië, maar ik voelde die donderdag wel ongelofelijk veel warmte. De Eetclub liet op intermenselijk niveau zien hoe we verharding en polarisatie kunnen omkeren als we de moed hebben om in kwetsbaarheid ons hart weer te openen voor de ander. Dat is absoluut niet gemakkelijk, en ook voor mij persoonlijk nog steeds uitdagend. Maar de Eetclub deed het na vijftien jaar maar wèl eventjes. Waar ik in geloof? Ik geloof in het Ripple Effect! De steen die we met zijn vijven in het water gooiden, geeft rimpelingen in de vijver die nog ver zullen doorgolven. En dat is naar mijn idee net zo inspirerend en hoopgevend als die 45.000 Catalaanse demonstranten in Brussel, en een column waardig.

Fijne feestdagen!

 

 

 

 

 

 

 

 

© copyright 2019 Passion is the Key.