logo

facebook twitter

De rozijn en de waterval

16-10-2015

Een jaar geleden begon ik aan een Mindfulness curcus, en toen kon ik nog niet bevroeden dat dat het begin was van een nieuw pad in mijn leven. Van een epische journey durf ik zelfs te stellen. Het is inmiddels een modewoord hier in Amsterdam Oud-Zuid, “oh schát, de koffie daar is echt ééépisch” maar ik kan er even geen ander woord voor bedenken.

Die achtweekse cursus mindfulness heet officieel MBSR, voluit Mindfulness Based Stress Reduction. Toen ik er aan begon had ik ook enorm veel stress, dus dat kwam goed uit. Voor mezelf noemde ik de cursus ook wel Mindful Verbouwen. Dat je zeg maar een heel pand in 5 maanden tijd met hulp van een dozijn werklieden volledig stript en weer opbouwt. Met een strakke deadline van voor de Kerst verhuizen, en dan graag wel met een werkende cv en stromend water (van het type: niet langs de muren).

De cursus werd me in de maag gesplitst door bff S. die mij toen ze het opperde nog even pro forma liet tegensputteren, maar toen resoluut zei: “Wat nou te druk? Daarom ga je het juist nu wèl doen. Samen met mij.”

rozijn-4946776Gouden greep. Tijdens de eerste les deed ik 6 minuten over het eten van een rozijn en vond het fascinerend. Normaal gesproken zou ik er handenvol van in mijn mond proppen, tegelijkertijd de afwasmachine leeghalen onderwijl de tafel van 9 oefenend met mijn kleine garnaal. Met een schuin oog op de laptop, alwaar mijn Facebook mij zou lokken met lollige poezenfilmpjes en de laatste Prince updates. Nu at ik er één, met al mijn aandacht. Waanzinnig, wat een sensaties. DO try this at home.

Tijdens de vele meditatie oefeningen dwaalde mijn ‘mind’ keer op keer af. Ik dacht aan de badkamertegels die ik nog moest vinden, de keukenboer met precies dezelfde naam als die Haagse cabaretier en de buren die not amused waren met de decibellen die ‘de mannen’ produceerden. Als ik mezelf dan betrapte op afdwalen, dan was dat geheel okee, werd mij verteld. Dat doet je geest nu eenmaal. En dan ging ik weer terug met mijn aandacht naar mijn ademhaling. Steeds maar weer die afdwalende aandacht in z’n nekvel grijpen. Als een puppie die bij iedere boom even wil ruiken en achter ieder herfstblaadje aan rent, zo gaat je geest ook met al je gedachten aan de haal. Dat zien, herkennen en oefenen: dat is mediteren.

En verhip, mijn stress bleef minimaal. En dat terwijl ik toen nog nauwelijks begreep wát ik nou eigenlijk aan het oefenen was. Maar ik werd er wel kalm van. En ik ging iedere donderdag met S. lunchen. Sowieso goed tegen stress, vriendschap.

Mediteren thuis was een grotere uitdaging. 45 minuten per dag, yeah right. Het lukte me 3 à 4 keer per week, en alleen als er niemand anders thuis was. Kun jij poepen waar een ander bij is? Lukt mij niet. Mediteren was in het begin voor mij net zoiets. Terwijl ik het tijdens de les gewoon wel kon hoor! I know, weird.

Na afloop van de cursus was ik overtuigd. Mindfulness is the key. Niet omdat ik me na die acht weken spectaculair beter of anders voelde. Maar omdat ik in die twee maanden overtuigd was geraakt dat mindfulness me zou gaan helpen om niet meer zo heftig samen te vallen met mijn emoties. Met een historie van depressies en sowieso een wat pessimistische aard weet ik heel goed hoe het is om in een zwarte put te duiken en er dan een tijdje niet meer uit te komen.

skogafoss-waterval-ijsland-4Eén metafoor tijdens de cursus raakte me diep. Zie je heftige emoties als een waterval. Een donderend geraas van boosheid, verdriet, pijn. Zonder mindfulness sta je ín de waterval en word je zeiknat. Je wordt overspoeld door die emoties en ze sleuren je mee in een draaikolk van ruzie, depressie of eenzaamheid. Door mindfulness te oefenen ga je proberen om naast die waterval te staan. Je kijkt erna, je wordt misschien een beetje nat van de spetters maar meesleuren doet ie je niet meer. Je ziet die boosheid, je voelt het verdriet, maar in plaats van je erin te verliezen, neem je een beetje afstand. Dat leek me een verdomd handig trucje om te leren.

© copyright 2020 Passion is the Key.