logo

facebook twitter

mijn liefde voor visagie

21-08-2012

De allereerste keer dat ik een make-up kwast in mijn handen had, werd het me volstrekt duidelijk: dit was wat ik de rest van mijn leven moest gaan doen! Dat ik dit nooit eerder had bedacht leek opeens te bizar voor woorden. Zo enorm goed voelde het, zo goed klopte het en zo hard genoot ik van het gevoel. Een handgemaakte marterharenkwast (penseel zeggen sommigen eerbiedig) die je eerst in een haast romige oogschaduw hebt gestopt (Dior oogschaduws aanbrengen, als je het echt wilt weten, geven dit ultieme gevoel behoorlijk goed weer) om die vervolgens in een vloeiende, zachte beweging over een schoon ooglid aan te brengen… de eerste keer dat ik dat deed had ik kippenvel tot in m’n bilnaad.

Ik kan nu, na 8 jaar bezig te zijn als visagiste, oprecht zeggen dat dat gevoel niet is verdwenen. Sterker, door de jaren heen is het alleen maar heviger geworden. Op de afgelopen Amsterdam Fashion Week heb ik volop kunnen genieten van de prachtige modellen die ik allemaal beeldschoon, gezond en blozend mocht maken voor de shows van o.a. Tony Cohen en Elise Kim. Ik was bijzonder in mijn nopjes dat ik ook deze editie van de partij was, het is als visagiste wel een hoogtepunt in je carrière om temidden van de Nederlandse top te mogen makeuppen.

Dat was in het begin van mijn loopbaan toch echt wel even anders. Ik begon met makeuppen toen ik me als expatvrouw down under in Sydney, Australië, met 2 kleine koters thuis full time te pletter zat te vervelen. Na het lezen van een huis-aan-huis folder over wat het lokale clubhuis te bieden had aan cursussen (bloemschikken… patchworken…) bedacht ik me dat het misschien een goed idee was om eens te kijken naar een leuke make-up opleiding. Ik kwam terecht in een klein make-up winkeltje in Sydney CBD die hofleverancier bleek te zijn van de lokale TV stations, en zij waren net bezig hun eerste opleiding vol te krijgen. Een enthousiast echtpaar runde de zaak al sinds jaar en dag en ik gaf me, volledig afgeleid door het overweldigende assortiment en hun bijzondere Nieuw-Zeelandse accent (okee – ik verstond er geen zak van), zonder voorbehoud of overleg thuis op voor 12 zondagen make-uples, “starting next week darl’ “.

WAT een FEEST. Opeens vielen er ontzettend veel puzzelstukjes op zijn plaats. Dáárom kocht ik al jaren alle limited editions van Chanel en Dior, zonder enig idee te hebben wat ik er feitelijk mee moest!! Dáárom kocht ik al jaren iedere maand alle fashion magazines uit het schap! Niet dat ik me er een steek beter door ging kleden, ik keek eigenlijk alleen naar de plaatjes. De advertenties van de grote merken, de modeseries achterin. Nu wist ik eindelijk waarom. Dat de docente in kwestie nog geen modeserie in haar leven had gedaan, dat haar expertise vooral leek te komen uit wat zij uit diezelfde magazines leek te halen, en zelf het liefst met paarse en aquablauwe glitter eyeliners en mascara rondliep (tip: staat alleen goed als je een hoofdrol hebt bij Cirque du Soleil) was op dat moment van ondergeschikt belang. Ik was na 6 andere loopbanen in o.a. communicatie en webdesign begonnen aan de beste carrière stap in mijn leven and no one was going to stop me now.

© copyright 2020 Passion is the Key.