logo

facebook twitter

Kanye West

15-05-2013

images-1Het zou mijn eerste rap concert worden, het last minute aangekondigde optreden van Kanye West, de wereldberoemde rapper uit de VS. 1 optreden in de, voor dit soort grote artiesten relatief kleine, Heineken Music Hal in Amsterdam. 10 autominuten van mijn huis. Daar moest ik bij zijn.

Mijn muzieksmaak is behoorlijk breed. Okee, niet zo eclectisch dat Russische volksliederen er ook tussen passen. En het houdt ook wel op bij die heavy metal variant waarbij mannen op hun inademing heel hard gaan grommen. Maar daartussen kan ik vrijwel alles met plezier aanhoren. En het liefste live, of het nu in Paradiso is of in het Concertgebouw. Ik kan me echt verliezen in muziek. Wat Prince muzikaal met me doet is nog niet geëvenaard. Van de energie van de artiest(en) op het podium kan ik enorm genieten, van de synergie van de bandleden, van de vaardigheden die ten toon worden gespreid. Emoties uit de songteksten komen vaak veel beter tot zijn recht als je ze live aanhoort. Geen overgeproduceerde zangpartijen, maar puurder, directer, rauwer dan op de cd. En ja, soms valt zo’n live optreden tegen. Soms was het echt VEELS TE hard (the White Stripes – met bloedende trommelvliezen huiswaarts), tenenkrommend (Jethro Tull – dwarsfluit. is. niet. sexy. punt.) of te traag (Anouk – ze was net bevallen en nam tussen ieder nummer 10 minuten pauze om op adem te komen).

Maar oh… Kanye West blew me away. Binnen enkele minuten had hij mij al helemaal in zijn ‘oh ik ben zo stoer, ik maak zulke coole muziek met zulke diepe teksten, en ja ik ben soms een domme lul maar hey, iedereen maakt fouten dus vergeef me nou gewoon dan ben je net zo cool als ik’ greep.

MAN – wat waren we stoer met z’n allen. MAN – wat maakt ie een vette  beats. MAN – ik wist niet dat ik een baslijn tot in mijn bovenste ribben kon voelen dreunen (of was dat mijn hart in de-fib?).  Dat mijn parate repertoire kennis van de beste man niet erg groot was, maakte absoluut niet uit. Meezingen is sowieso nogal tricky bij raps: je zit er snel naast, zeker als je fonetisch maar wat meebrult. Maar vrijwel iedereen om me heen schreeuwde de lyrics woord voor woord mee.

imagesOpzwepend, indringend en intens serieus is de rapper. Met Kanye heel erg de slappe lach om niets krijgen lijkt mij uitgesloten. Afgaand op de interviews lijkt hij mij ook wel arrogant met een vrij slechte smaak (zijn vriendin is Kim Kardashian – need I say more?). Maar de rapper Kanye heeft een indringende boodschap over zichzelf (wie anders? het universum draait om hem!) te vertellen, wat hij op bijzonder opzwepende wijze doet.

Beats, raps, gitaar, alles mixt ineen tot een draaikolk van woorden en dreunen die je meesleurt in de wereld van West waar African Americans nog steeds geen Grammy’s krijgen voor ‘witte’ muziekstijlen, en waarin jonge donkere succesvolle mannen met geld direct verdacht zijn.  ‘Can’t a young n***a get money anymore??!” schreeuwde hij de zaal toe tijdens het openingsnummer Cold. Kanye-West-Wears-Masks-Again-in-Paris-Compares-Himself-to-Steve-Jobs-15IJsschotsen kwamen samen op het achterdoek, het schuin oplopende podium was eveneens wit en ‘Ye liep rond in een witte dwangbuis. Toen het halverwege de show zelfs echt ging sneeuwen was het arctische, haast steriele plaatje compleet. Zijn muziek is echter fel, diep en dramatisch. Gitaar, keyboard, bas en daaroverheen woorden die hij dwars door de maat heen, afwisselend boos uitspuugt of lui en haast terloops uitspreekt. Woorden rollen uit zijn mond, hij kan niet anders, maar de dwangbuis waarin hij zich hult, en de maskers die hij draagt (eentje bezet met duizenden kristallen) verraden een gevoel van onderdrukking. Of zou het schaamte zijn? Hij heeft zich in het verleden nog wel eens misdragen. Volgens West is racisme nog lang niet uitgeroeid, maar hij zal alle vooroordelen eigenhandig de kop indrukken. En na 90 minuten geloof ik hem nog ook, op zijn woord.

 

© copyright 2020 Passion is the Key.