logo

facebook twitter

TMI (too much information)

20-01-2014

manga eyeDe oogarts die dezelfde achternaam heeft als mijn vriendin E. maar die bij lange na niet zo leuk en lief is, belt mij op.

Ze deelt mee dat ze vanochtend in het overleg besloten hebben morgen een oogspoeling uit te voeren bij mij. Terwijl ik tegen beter weten in een lieflijk tafereel met water, zeep en o ja, mijn oog, visualiseer, roept zij ondertussen woorden als operatiekamer, verdoving en incisie. Dokter S. zal de ingreep uitvoeren. “Okee bedankt hoor, tot morgen!” roep ik aan het eind van het gesprek. Ik word altijd overdreven opgewekt als ik nerveus ben.

Overdreven opgewekt ga ik de volgende dag met papa richting mijn nieuwe hang-out sinds 1 januari 2014: de oogpoli van de VU. Er kwam op Oud en Nieuw vuurwerk in mijn linkeroog. Ik kreeg een bloeding in mijn voorste oogkamer (ik wist niet eens dat ik er eentje had). En ik zie er sindsdien bar weinig mee.

eye anatomyBij binnenkomst krijg ik wat druppels in mijn oog. Daarna mag ik naar een andere kamer, en krijg heuse operatiekleding aan. Meer verdovingsdruppels. En nog meer. Het blijft prikken. Nog meer druppels. Ik vermoed dat mijn oog inmiddels net zo high is als Snoop Dogg. De rest van mijn lijf helaas niet. Integendeel, ik lig met klamme handen en een hartslag van minstens 180 in een soort tandartsstoel met alle macht de yoga ademhalingstechnieken uit te voeren die ik destijds op zwangerschapsgym leerde. Die werkten toen ook al niet, maar een mens in nood moet wat.

cookie cuttersIk mag nu naar de OK. Ik steek dr S. (jonge kordate vrouw) een bibberend handje toe en vlei me neer in een tandartsstoel type XXL. Terwijl mijn ooglid en wimpers worden schoongemaakt met jodium vraagt de verpleegkundige wat voor werk ik doe. Als ik haar vertel dat ik visagiste ben en IK het doorgaans ben die ogen met watjes schoonmaak, valt er een korte doch pijnlijke stilte. Maar dr S. zegt vrolijk dat ze het gaat fixen, vorige week had ze precies zo’n gevalletje gehad. En propt ondertussen een spreider in mijn oog zodat ik niet meer kan knipperen. Ik heb het sterke vermoeden dat ze daar zo’n rond koekvormpje van de Blokker voor gebruikt.

Ik lig inmiddels te hyperventileren onder het blauwe afdekzeiltje en vraag of daar iets aan gedaan kan worden. Er komt een extra hulpstuk en nu lig ik in een tentje. Maar het voelt niet als kamperen. Neuh. Heel gek, maar ik kan me absoluut niet ontspannen als ik dr S. hoor uitleggen dat ze graag spateltje x en pieletje y en wat lido (“ja lekker veel lido ja”) wil hebben en ik vervolgens voel dat er iets mijn oog in gaat. ER. GAAT. IETS. MIJN. OOG. IN. Cue: 1e paniekaanval. In huilen uitbarsten lijkt me echter niet erg verstandig en fysiek waarschijnlijk onmogelijk.

gieterEr wordt inmiddels gespoeld en gewaterd dat het een lieve lust is. Dan stuiten S. en de oogarts die dezelfde achternaam heeft als mijn vriendin E. maar bij lange na niet zo leuk en lief is, op een stolsel in mijn oog dat niet weggespoeld wil worden. Boven mijn tentje wordt overlegd wat te doen. Alle methoden worden uitgebreid besproken en de voors en tegens afgevinkt. “Tja je zou willen dat je er iets bij kon gieten en dat het dan zou oplossen” grapt de arts met dezelfde achternaam als mijn vriendin E. maar etc. “Haha, ja” lacht dr S., “als HCl ofzo”. Zoutzuur. Ze maken grappen over zoutzuur in mijn oog. Hallooo mensen, mijn oog is wellicht naar de kloten maar met mijn oren is niks mis hoor.

mcdreamyIk realiseer me dat ik in een real life Grey’s Anatomy aflevering terecht ben gekomen. Ik HOU van die serie mensen, echt waar. En van ER, De co-assistent en ja zelfs ook van Medisch Centrum West. Maar dan is niet echt. Dan is het acteren met nepbloed. Dan wordt er intens geflirt met dokter Mc Flurry tijdens heroïsche, levensreddende ingrepen. Maar dit is echt. En ik ben doodsbang. Dr S. gaat even met de topdog oogarts bellen (“joe hoi ja met mij, ja ik zit hier dus met een gevalletje van hardnekkig stolsel…”) en ik lig in diezelfde ruimte mee te luisteren met dit gesprek. Met een mini-tuinslang in mijn oog: cue 2e paniekaanval. “Ik denk dat ik flauwval” piep ik vanuit mijn tijdelijke camping. “Je doet het juist fantaaaastisch!” roept De Hand.

De topdog oogarts adviseert geen zoutzuur te gebruiken en het stolsel te laten zitten. 15 minuten laten sta ik weer buiten. De verpleegkundige achter de balie vraagt meelevend hoe het is gegaan. Goed, zeg ik, maar je krijgt er wel véél te veel van mee.

 

© copyright 2020 Passion is the Key.